Anne Forest

english / dutch

Anne Forest (1983, Dutch/American, born in Alkmaar, The Netherlands, studied at the Gerrit Rietveld Academy and the Royal Academy of Art, living and working in Utrecht):

 In my work I explore the contrast between the static and the dynamic. While the imagery in my colorful, portrait-like paintings of people and creatures may be rigid and unrelenting, I always strive to make work in which tactility also plays a big part. I find and create unconventional surfaces that are usually quite coarse, and when I do paint on a more traditional, smooth surface, the painterly qualities play a major role in the final work. This enables me to convey the creative process in a way that is as raw and open as possible. Sharing this process with the viewer is essential for me, because it is through both the process and the final image that I reveal myself.

My diligent style stems from my upbringing, during which I was surrounded by Russian Orthodox icons. I appropriate this art form by creating my own world, one that is inhabited by totemic figures.

In addition to these formal aspects, I immerse myself in the function that icons serve: the interaction between believer (the viewer) and saint (the figure portrayed), and how I can implement this within my own more earth-bound work.

Besides icons, I also draw inspiration from Baroque and Renaissance portraiture. I often use works from these movements as a jumping-off point, mainly by zeroing in on body language, clothing and everyday objects.

But it's the stoic potency and the references to hierarchy that especially interest me and incite me to peel away the layers and reveal the hidden worlds behind the faces portrayed. 


______________________________________________________________________

Marc Mulders, January 2017:

"Anne Forest makes intriguing paintings of human-like animals and animal-like humans: paintings, that is, of ourselves, portraits of what it means to be human.

Her work reflects the way we behave within the various spheres of innocence and foolishness, but also those of seduction and manipulation. As an artist, she creeps into the mixed psyche of man and beast in the best tradition of allegory and fable. Her paintings are not only splendid and enticing in terms of their brushstrokes, but they are also enticingly manipulative and disturbing in the grimace and gaze that greets us as viewers.

I am extremely fond of German artists like Albrecht Dürer and Lucas Cranach, and Forest’s work reminds me of Cranach. Forest studies the work of the Old Masters, the poses of seventeenth-century aristocrats. There the focus is very much on the ‘intimidating look’ of the person being portrayed and on his status, depicted in a somewhat artificial pose, the purpose being to extort the intended ‘win factor’ from the viewer. In the work of Anne Forest, however, this intimidating look of the person being portrayed is replaced by a timid glance; there is often a shyness, even a woundedness to be discerned ... it is indeed an ‘ecce homo’ for 2017.

In terms of brushstrokes her work is a kind of ‘Expressionism at rest’. It is certainly expressive, not so much in the classical sense of a brushstroke as a ‘wildly executed gesture’ but a brushstroke whose well-considered, methodical approach exudes a tranquillity that actually contributes to an oppressive atmosphere." 

Anne Forest (1983, Nederlands/Amerikaans, geboren in Alkmaar, Nederland, gestudeerd aan het Gerrit Rietveld Academie en de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten, woont en werkt in Utrecht):

 In mijn werk zoek ik het contrast op tussen statisch en dynamisch. Hoe strak en onverbiddelijk de beeldtaal van mijn kleurrijke portret-achtige schilderijen van mensen en wezens kan zijn, des te meer streef ik ernaar werk te creëren waarin tactiliteit ook een grote rol speelt. Ik vind en schep onconventionele dragers die vaak ruw van aard zijn, of laat op traditionelere egale vlaktes de toets een hoofdrol spelen. Op deze manier kan ik het maak-proces zo rauw en open mogelijk weergeven. Het is essentieel voor mij dit te delen met de kijker omdat ik me zowel via het proces als het uiteindelijke beeld blootleg.

Mijn handschrift, waarin de klemtoon op nijverheid ligt, stamt uit mijn opvoeding waarin ik veel in aanraking ben gekomen met Russisch-orthodoxe iconen. Ik eigen me deze kunstvorm toe door een eigen wereld ermee te creëren, bevolkt met totemistische figuren.

Naast de formele aspecten verdiep ik mij in de functie die iconen dienen; de interactie tussen gelovige (de kijker) en heilige (de geportretteerde) en hoe ik dat kan implementeren binnen mijn eigen, aardsere werk.

Daarnaast is de portretkunst uit de Barok en Renaissance periode een inspiratiebron. Vaak gebruik ik werken uit deze stromingen als bronmateriaal voor het beginpunt van een schilderij, waarbij ik voornamelijk kijk naar lichaamstaal, kleding en alledaagse objecten.

Maar het zijn vooral de stoïcijnse uitstralingen en verwijzingen naar hiërarchie die mij prikkelen en maken dat ik de verborgen gevoelswerelden die in de geportretteerden schuilt wil onthullen. 


______________________________________________________________________

Marc Mulders, januari 2017:

"Anne Forest maakt intrigerende schilderijen van vermenselijkte dieren, en of ver-dierlijkte mensen; van ons mensen dus. Portretten van de mens anno 2017.

Haar werk spiegelt ons doen en laten in de verschillende sferen van onschuld en onnozelheid, maar ook verleiding en manipulatie.

Als kunstenaar kruipt ze in de mixed psyche van mens en dier, in de beste traditie van de allegorie en de fabel, en zijn haar schilderijen niet alleen prachtig en verleidelijk in schilderstoets, maar ook verleidelijk manipulatief en ontregelend in de grimas en de blik die ons toeschouwers tegemoet komt.

Ik hou heel erg van Duitse kunstenaars als Albrecht Dürer en Lucas Cranach. Het werk van Forest doet mij aan Cranach denken. Forest kijkt naar het werk van oude meesters, naar de poses van de regenten in de zeventiende eeuw. Daar gaat het heel erg om de ‘intimiderende blik’ van de geportretteerde en om zijn status in een deels in scene gezette pose, om zo de beoogde winfactor bij de toeschouwer af te dwingen.

Bij Anne Forest is echter deze intimiderende blik van de geportretteerde vervangen door een timide blik; er is vaak een verlegenheid, ja zelfs een gewond zijn te ontwaren … het is dan ook een ‘zie de mens’ 2017.

In de schilderstoets is haar werk een soort van 'expressionisme in ruste', want expressief is haar werk zeker, maar niet zozeer in de klassieke duiding van een schildertoets als een 'wild om zich heen slaand gebaar', maar de schildertoets die juist in zijn weloverwogen methodische zetting rust uitstraalt en zo bijdraagt aan een beklemmende sfeer."